وضعیت تامل برانگیز فرامرز صدیقی بازیگر سالهای دور
انتشار تصویری از این ‌روزهای هنرمند بزرگ «فرامرز صدیقی» که توسط «پرویز پرستویی» صورت گرفت، موجی از ناراحتی توام با شگفتی را در میان ‌علاقمندان به دنیای سینما ا

آکاایران: بسیاری از بازیگران ایران که در سینما و تلویزیون فعالیت بسیاری داشته و در دوران اوج خود یکی از ستاره های بازیگری بودند با گذشت زمان کم کم دایره پیشنهادات آنها کم شده و به دست فراموشی سپرده شدند. 

روایت پرویز پرستویی از فراموشی سینمای ایران درمورد «فرامرز صدیقی» | سایت  انتخاب

«فرامرز صدیقی» را می‌توان کشف «مسعود کیمیایی» دانست. او تحصیل‌کرده تئاتر دانشگاه تهران است و در کنار چند تجربه تئاتری در دهه ۵۰، فعالیت سینمایی خود را با نقشی کوتاه در ساخته متفاوت «آربی آوانسیان»، «چشمه- ۱۳۵۱» شروع کرد و در ادامه نیز سعی کرد به‌تدریج و در همکاری با فیلم‌سازانی متفاوت راه خود را در عالم بازیگری پی بگیرد. فرامرز صدیقی بازیگر سینما و تلویزیون که سالها خبری از این چهره در عرصه هنری نبود یکی از این هنرمندانی است که پرویز پرستویی با انتشار تصویری جدید از او در سن 72 سالگی، باعث تجدید خطره و تامل بسیاری از هنرمندان و مخاطبان در شبکه های اجتماعی شد.

پرویز پرستویی با انتشار تصویری تامل برانگیز بالا از فرامر صدیقی در اینستاگرام خود نوست:

عزیزان هنرمند ، خانواده محترم سینما ، مردم سینما دوست، این عکس کیست؟

شک ندارم خیلی هایتان اورا نمی شناسید! این عزیز هنرمند ،یکی از فارغ التحصیلان دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است! یکی از بازیگران خوب تئاتر است!  یکی از بازیگران خوب تلویزیون است! یکی از بازیگران خوب سینماست!

ایشان کارگردان فیلم سینمایی (طعمه) است! ایشان با کارگردان های خوب سینما کار کرده است؟ با آقای خسرو هریتاش(برهنه تاظهر با سرعت) علی حاتمی (دلشد گان) مسعود کیمیایی (دندان مار) و...

او کسی نیست جز هنرمند با سواد و خوش اخلاق و خوش تیپ، آقای فرامرز صدیقی. بنده کوچکترین حداقل در این چند ساله اخیر دوبار پست گذاشتم که از فرامرز صدیقی چه خبر ؟

در فیلم قاتل اهلی آقای کیمیایی ،به دنبالش رفتند،حتی حاضر نشد درب خانه را بروی عوامل تولید باز کند! حالا خوب او را تماشا کنید ،خوب خوب خوب! اینه سینمای ما تا هستی، هستی وقتی نیستی، انگار که اصلا وجود نداشتی!

 

فرامرز صدیقی کیست؟

فرامرز صدیقی بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون متولد 13 در سقز کردستان 28 و فارغ التحصیل تئاتر از دانشکده هنرهای زیبای تهران است که با بازی در تئاتر «رستم و سهراب» در سال 1347 وارد عرصه بازیگری شد و در فیلم و سریال های بسیاری نقش آفرینی کرد.

فرامرز صدیقی در دوران بازیگری خود در فیلم هایی همچون پسر آدم دختر حوا، عشق کافی نیست، اسکادران عشق، آخرین پرواز، دادستان، مارال و سریالهایی همچون پائیز بلند، فریاد بی صدا، ایستگاه، دایره تردید، کلانتر، سرنوشت، گمگشته، داستان یک شهر و روزی عقابی و ... نقش آفرینی کرده است.

 

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

«ذکریا هاشمی» و «خسرو هریتاش» هرچند فیلم‌سازانی متفاوت و تحصیل‌کرده بودند، اما از بدشانسی صدیقی، «زن باکره- ۱۳۵۲» و «برهنه تا ظهر با سرعت- ۱۳۵۳» فیلم‌هایی تجاری شدند که با سینمای متفاوت دهه ۵۰ و نیز ساخته‌های قبلی این فیلم‌سازان سنخیتی نداشتند و اولین نقش اصلی او در فیلم دوم با اکران محدود و سپس توقف نمایش آن و نیز حضورش در دو فیلم تجاری و به نمایش درنیامده «امشب اشکی می‌ریزد/ منوچهر مصیری- ۱۳۵۷» و «گفت هرسه نفرشان/ غلامعلی عرفان-۱۳۵۹»، در تندباد تحولات سال‌هایی میانی و پایانی دهه ۵۰ که منجر به انقلاب شد، هیچ‌یک به چشم نیامدند.

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

با تثبیت شرایط فیلم‌سازی برای فیلم‌سازان قدیمی در میانه دهه ۶۰، «مسعود کیمیایی» یکی از سکانداران سینمای متفاوت ایران که تیم بازیگری آثار قبلی‌اش متفرق شده بودند، برای «تیغ و ابریشم- ۱۳۶۵» دومین ساخته پس از انقلابش به یاد «صدیقی» افتاد و از دل چند فیلم تجاری او به توانایی‌هایش پی برد و نقش بازپرس زندان را به او سپرد. برای او این فیلم شروعی مجدد با فیلمی خوب در شرایط جدید بود که می‌توانست زمینه‌ساز فعالیت‌های بعدی‌اش باشد. هرچند «تیغ و ابریشم» نیز دچار تیغ ممیزی شد، اما ابریشم‌هایش ماند و به چشم آمد که یکی از آن‌ها «صدیقی» بود. بازپرسی که پس از به‌قتل‌رسیدن بازپرس اول راهی زندان می‌شود و در یکی از اولین سکانس‌هایش پی به خلوت و تنهای‌اش می‌بریم و با سکوت و نگاهش تبدیل به قهرمان «کیمیایی» می‌شود. مواجهه بعدی‌اش با زن و شوهری زندانی به جرم مواد مخدر (فرجامی و صالح‌اعلا) و دیالوگ‌های پرمعنا و خوب نوشته‌شده کیمیایی و صدای ماندگار «منوچهر اسماعیلی»، شمایل این بازپرس و بازی «صدیقی» را تکمیل می‌کند.

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

هرچند «کیمیایی» برای فیلم بعدی‌اش «سرب» به دلایلی برای تجسم قهرمانش از زنده‌یاد «هادی اسلامی» بهره می‌گیرد، اما رضایتش از بازی «صدیقی» یکی از ماندگارترین رضا‌های فیلم‌هایش را در «دندان مار» قسمت او می‌کند. نقش رضا نویسنده‌ای که فراق مادر را تاب نمی‌آورد و در مسافرخانه‌ای ساکن می‌شود، چنان به قامت «صدیقی» می‌نشیند که به «شاه‌نقش» آثارش تبدیل می‌شود. «کیمیایی» در یکی از بهترین فیلم‌هایش لحظاتی را خلق می‌کند که شخصیت خسته، منزوی و البته کنشگر رضا تمام ظرفیت‌های بازیگری «صدیقی» را بازمی‌تاباند. سکانس‌های اولین آشنایی او با احمد (احمد نجفی) در اتاق مسافرخانه، برخوردش با خواهر (گلچهره سجادیه) کنار جاده، پناه‌بردنش به دوست قدیمی‌اش آقاجلال (جلال مقدم) و متعاقب آن ضجه‌زدن‌هایش بر جنازه او فراتر از یک نقش‌آفرینی صرف در تاریخ سینمای ایران، همواره زنده و خاطره‌انگیزند.

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

در همان سال‌های نیمه دوم دهه ۶۰ صدیقی در چند فیلم دیگر نظیر «سایه‌های غم/ شاپور قریب- ۱۳۶۶»، «روزنه/ جمال شورجه- ۱۳۶۷»، «زمان از‌دست‌رفته/ پوران درخشنده- ۱۳۶۸» و «آخرین پرواز/ احمدرضا درویش- ۱۳۶۸» نیز حضور می‌یابد که به غیر از اولین فیلم «درویش» مابقی در غبار زمان گم شدند. اما شاهین اقبال در ابتدای دهه ۷۰ دوباره بر دوش «صدیقی» نشست و با منتفی‌شدن حضور «جمشید مشایخی» او استاد دلنواز «دلشدگان» حاتمی شد.

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

پروژه بلندپروازانه زنده‌یاد «حاتمی» درباره موسیقی ایرانی هرچند به دلایل مختلفی نشد آنچه باید می‌شد، اما استاد دلنواز، نوازنده و سرپرست گروه اعزامی جهت ضبط صفحه به پاریس با آن گریم و لباس‌های خاص قاجاری و دیالوگ‌های گوش‌نواز «حاتمی»، نقشی ویژه در کارنامه «صدیقی» شد که اجر آن را البته به‌واسطه حضور در «دادستان/ بزرگمهر رفیعا- ۱۳۷۰» با دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر جشنواره دهم فجر دریافت کرد.

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

سال بعد «صدیقی» تنها فیلم خود را با عنوان «طعمه- ۱۳۷۱» نوشته و کارگردانی کرد که هرچند فیلمی حادثه‌ای-پلیسی با حضور توأم دو ستاره این نوع فیلم‌ها یعنی «فرامرز قریبیان» و «جمشید هاشم‌پور» به حساب می‌آمد، اما با فیلم‌نامه‌ای خوب و پرداختن به تم رفاقت مأمور پلیس با معلم سابقش (هادی اسلامی) که در دام اعتیاد گرفتار آمده (و البته رگه‌های تأثیرپذیری از سینمای «کیمیایی» در آن مشهود است)، موفق می‌شود فیلم خوش‌ساختی ارائه کند.

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

متأسفانه پس از آن فعالیت‌های سینمایی او کمتر شد و درخشش چندانی نداشت و از میان آن‌ها فیلم‌های «اسکادران عشق/ سعید حاجی‌میری- ۱۳۷۵» و «مارال/ مهدی صباغ‌زاده- ۱۳۷۹» کمی قابل اعتناترند. البته در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ «صدیقی» حدود ۱۵ سریال بازی می‌کند که در میان آن‌ها فقط سریال «پاییز بلند/ منوچهر عسگری‌نسب- ۱۳۷۲» و تا حدودی «دایره تردید/ امیر قویدل- ۱۳۸۳» به یاد مانده‌اند. «صدیقی» که بیش از یک دهه است از بازیگری کناره گرفته، متأسفانه در آستانه ۷۰‌سالگی در انزوا و تنهایی روزگار می‌گذراند.

به مناسبت عکسی که از فرامرز صدیقی منتشر شد

بخشی از این افول به دلایلی ناگزیر مانند عوض‌شدن فضای فیلم‌ها و نبود نقش مناسب و نیز بالا‌رفتن سن‌وسال مربوط است و بخش دیگری از آن شاید این باشد که بازیگر باید از خود مراقبت کند، هم در کیفیت نقش‌ها و فیلم‌هایی که بازی می‌کند و هم از ابزار‌هایی مانند بدن، صدا، آمادگی جسمی و ذهنی و... که برای این کار لازم دارد. فرامرز صدیقی، بازیگری است که به اعتبار کار‌های درخشان کارنامه‌اش در حافظه سینمای ایران خواهد ماند.

منبع : بخش بیوگرافی آکاایران
برچسب :