آکاایران: امروز 1 اردیبهشت ماه, مصادف با تاریخ تولد یا تاریخ درگذشت برخی از هنرمندان,بازیگران، بازکنان و خیلی از چهره های مشهور ایرانی می باشد. اگر شما هم جزو افرادی هستید که به چهره های مشهور ایرانی علاقه مندید و دوست دارید که بدانید کدام یک از چهره های مشهور ایرانی در تاریخ 1 اردیبهشت ماه بدنیا آمده یا در گذشته اند. در ادامه ی این مقاله از مجموعه مقالات آکاایران, با ما همراه باشید.

این چهره های مشهور ایرانی در تاریخ 1 اردیبهشت ماه به دنیا آمده اند...

اکبر حر

اكبر حر متولد 1337 اصفهان، فارغ التحصيل مهندسي فيزيك كاربردي از دانشگاه شهيد بهشتي است. وي پس از گذراندن دوره فيلمسازي در مركز آموزش فيلمسازي فعاليت سينمايي را در مقوله هاي نگارشي، كارگرداني، تهيه و طرح و برنامه آغاز كرد.

غلام کویتی پور

غلامعلی کویتی‌پور (زاده ۱ اردیبهشت ۱۳۳۷ در خرمشهر) مداح و خواننده قطعات حماسی و مذهبی است.

Related image

 

غلامعلی کویتی‌پور در سال ۱۳۳۷ در خرمشهر به دنیا آمد. پدرش خرمشهری و مادرش اهل آبادان بود.از سال اول راهنمائی وارد رشته موسیقی شد و به خاطر صدای خوبش از طرف دبیرستان به پیشاهنگی معرفی می‌شود. برادر بزرگتر او مشوق وی در موسیقی بوده‌است. در سال ۱۳۵۶ به خوانندگی مذهبی روی آورد و در ایام محرم در مراسم عزاداری می‌خواند. در سال ۱۳۶۶ ازدواج می‌کند. وی در این‌باره می‌گوید: «پس از صحبتهای اولیه قرار شد خطبه عقدمان را حضرت امام (ره) بخواند ولی این مستلزم ماه‌ها و شاید سالها انتظار بود. تا اینکه در یک مراسم که داماد امام (ره) شرکت داشتند من این موضوع را مطرح کردم و وی به نوعی پارتی ما شد تا ما خدمت امام رسیدیم. خطبه عقد با مهریه ۵۰ هزار تومان در فضای معنوی خوانده شد. یادم هست که سید احمد آقا وکیل داماد بودند و امام هم وکیل عروس. آنجا آقای انصاری به امام گفتند آقای کویتی پور از حماسه سراهای جبهه‌ها هستند. امام (ره) که سرشان پایین بود به بنده نگاهی کردند و گفتند: خدا شما را حفظ کند».

کویتی‌پور از مداحان معروف در زمان جنگ ایران و عراق بود. از نوحه‌های معروف آن زمان می‌توان به «غریبانه»، «چنگ دل» و «دل پریشانم» اشاره کرد. نوحه «عمّه بابایم کجاست» یکی از زیباترین کارهای اوست که در محبوبیت و معروفیت وی نقش بسزایی داشت. همچنین وی به مناسبت آزادسازی خرمشهر نوحه حماسی معروف «ممد نبودی ببینی» را به یاد شهید محمد جهان آرا خواند. او خود را نه مداح بلکه حماسه خوان می‌داند

حسین رضا اسدی

حسین رضا اسدی (متولد ۱ اردیبهشت ۱۳۶۰، دلفان، استان لرستان)، خواننده و آهنگساز ایرانی‌ست.

Image result for ‫حسین رضا اسدی‬‎

از سنین کودکی که او فراگیری آواز را به صورت خودآموز آغاز نمود. از سال ۱۳۸۰ صدا سازی و شیوه آواز سید حسین طاهر زاده را با حمیدرضا نوربخش آغاز کرد پس از آن جهت فراگیری شیوه آوازی استاد صدیف نزد ایشان رفت و همزمان به تمرین و الگوبرداری از آواز استادان بزرگ آواز ایرانی پرداخت و در این مسیر از راهنمایی کسانی چون احمد ابراهیمی و محسن کرامتی استفاده کرد. پس از آن به کارگاه آواز استاد محمدرضا شجریان راه یافت و همچنان در حال یادگیری شیوه و نیز حس و حال آوازی، جمله‌بندی، زمان‌بندی، زیباشناسی آواز، ادوات تحریر، شیوه تمرین، درک گوشه‌ها و دقایق و ظرایف آن، لحن، شکل و شفافیت تحریر و شدت صدا، نزد استاد محمدرضا شجریان می‌باشند. او تاکنون با گروه‌های متعددی فعالیت داشته که از جمله آن‌ها می‌توان به گروه خورشید (مجید درخشانی)، گروه همایون (حسین پرنیا) اشاره کرد. او دانش‌آموخته رشته حقوق است. او اهتمام ویژه‌ای به مناسب خوانی و گزینش شعر و تلفیق با موسیقی دارد. به گفته مجید درخشانی ایشان «در انتخاب شعر بسیار خوش سلیقه است و تنها خواننده ایست که دوست ندارد جیغ بزند! تحریر زیادی نمی‌دهد و تحریرش به اندازه و بسیار خوش‌آیند است» حسین پرنیا معتقد است ایشان «نسبت به شکل آواز شناخت خوبی دارند و فرمت آواز را با مفهوم شعر و کلمه تطبیق می‌دهند علاوه بر این دارای صدای منحصر به فرد و به دور از تقلیدی هستند.»وی در تیر ماه سال ۱۳۹۷ آلبوم هنارس را در ژانر موسیقی فولکلور منتشر کرد.

این چهره های مشهور ایرانی در تاریخ 1 اردیبهشت ماه در گذشته اند...

سهراب سپهری

سهراب سپهری شاعر ، نویسنده و نقاش کشورمان مهرماه 1307 در کاشان متولد شد و 1 اردیبهشت ماه 1359 در تهران درگذشت.

Related image

 

سهراب سپهری، در ۱۵ مهرماه ۱۳۰۷، در کاشان، به دنیا آمد. پدربزرگش میرزا نصرالله خان سپهری نخستین رئیس تلگراف‌خانه کاشان بود. پدرشاسدالله و مادرش ماه جبین نام داشتند که هر دو اهل هنر و شعر بودند.

دورهٔ ابتدایی را در دبستان خیام کاشان (۱۳۱۹)، و متوسّطه را در دبیرستان پهلوی کاشان گذراند و پس از فارغ‌التحصیلی در خرداد ۱۳۲۲ در دورهٔ دوسالهٔ دانش‌سرای مقدماتی پسران، به استخدام ادارهٔ فرهنگ کاشان درآمد.در شهریور ۱۳۲۷ در امتحانات ششم ادبی شرکت نمود و دیپلم دوره دبیرستان خود را دریافت کرد. سپس به تهران آمد و در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و هم‌زمان به استخدام شرکت نفت در تهران درآمد که پس از ۸ ماه استعفا داد. سپهری در سال ۱۳۳۰ نخستین مجموعهٔ شعر نیمایی خود را به نام مرگ رنگ منتشر کرد. در سال ۱۳۳۲ از دانشکده هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد و نشان درجه اول علمی را دریافت کرد. در همین سال در چند نمایشگاه نقاشی در تهران شرکت نمود و نیز دومین مجموعهٔ شعر خود را با عنوان زندگی خواب‌ها منتشر کرد. در آذر ۱۳۳۳ در ادارهٔ کل هنرهای زیبا (فرهنگ و هنر) در قسمت موزه‌ها شروع به کار کرد و در هنرستان‌های هنرهای زیبا نیز به تدریس می‌پرداخت.

سهراب به فرهنگ مشرق‌زمین علاقه خاصی داشت و سفرهایی به هندوستان، پاکستان، افغانستان، ژاپن و چین داشت. مدتی در ژاپن زندگی کرد و هنر «حکاکی روی چوب» را در آنجا فراگرفت. همچنین به شعر کهن سایر زبان‌ها نیز علاقه داشت؛ از این رو ترجمه‌هایی از شعرهای کهن چینی و ژاپنی انجام داد.

در مرداد ۱۳۳۶ از راه زمینی به کشورهای اروپایی سفر کرد و به پاریس و لندن رفت. ضمناً در مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس در رشتهٔ لیتوگرافی نام‌نویسی کرد. در دورانی که به اتفاق حسین زنده‌رودی در پاریس بود بورس تحصیلی‌اش قطع شد و برای تأمین خرج های زندگی و ماندن بیشتر در فرانسه و ادامهٔ نقاشی، مجبور به کار شد و برای پاک کردن شیشهٔ آپارتمان‌ها، گاهی از ساختمان‌های بیست طبقه آویزان می‌شد.

وی همچنین کارهای هنری خود را در نمایشگاه‌ها به معرض نمایش می‌گذاشت. حضور در نمایشگاه‌های نقاشی همچنان تا پایان عمر وی ادامه داشت. سهراب سپهری مدتی در اداره کل اطلاعات وزارت کشاورزی با سمت سرپرست سازمان سمعی و بصری در سال ۱۳۳۷ مشغول به کار شد. از مهر ۱۳۴۰ نیز شروع به تدریس در هنرکدهٔ هنرهای تزیینی تهران نمود. پدر وی که به بیماری فلج مبتلا بود، در سال ۱۳۴۱ فوت کرد. در اسفند همین سال بود که از کلیهٔ مشاغل دولتی به کلی کناره‌گیری کرد. پس از این سهراب با حضور فعال‌تر در زمینه شعر و نقاشی آثار بیشتری آفرید و راه خویش را پیدا کرد. وی با سفر به کشورهای مختلف ضمن آشنایی با فرهنگ و هنرشان نمایشگاه‌های بیشتری را برگزار نمود.

در سالیان آغازین دههٔ ۱۳۴۰ سپهری همراهِ داریوش آشوری به ترجمهٔ پاره‌هایی از مقالات و نمایشنامه‌های ژاپنی از روی نسخهٔ فرانسوی کمک کردند که در سال ۱۳۴۳ در کتابِ نمایش در ژاپن بهرام بیضایی چاپ

سهراب هنرمندی جستجوگر، تنها، کمال طلب، فروتن و خجول بود که دیدگاه انسان مدارانه‌اش بسیار گسترده و فراگیر بود. از این رو آثار وی همیشه با نقد و بررسی‌هایی همراه بوده‌اند. برخی از کتاب‌های او چنین می‌باشند: «تا انتها حضور»، «سهراب مرغ مهاجر» و «هنوز در سفرم»، «بیدل، سپهری و سبک هندی»، «تفسیر حجم سبز»، «حافظ پدر، سهراب سپهری پسر، حافظان کنگره»، «نیلوفر خاموش: نظری به شعر سهراب سپهری» و «نگاهی به سهراب سپهری».